En dan is Maart ook alweer om, hoe cliche klink dit, maar wat vliegt de tijd. Het eerste kwartaal van 2025 is alweer om. Voor mij als ondernemer goed om te kijken waar we staan, zijn we weer gegroeid ten opzichte van het eerste kwartaal vorig jaar? Hebben we onze doelen waar gemaakt het afgelopen jaar en zijn we op de goede weg om ook de doelstellingen voor dit jaar te behalen? Dat is en blijft het leukste aan ondernemen. Compleet je eigen pad kunnen trekken, volledig verantwoordelijk zijn voor groei in je bedrijf en alleen jezelf de schuld kunnen geven als je niet de progressie boekt die je voor ogen had.
Mijn doel voor dit jaar is nóg meer informatie uitzaaien via de socials, om op deze manier nóg meer vrouwen met een haarprobleem te laten zien dat er oplossingen zijn. Een haarwerk of lacewig dragen is niet zaligmakend, maar kan echt een prachtige oplossing zijn, zodat je jezelf in het dagelijkse leven niet meer ongemakkelijk hoeft te voelen vanwege je dunner wordende haar.
Naast het werk zijn we deze maand vooral bezig met verbouwen. Het paleisje van Alis en Jen begint langzaamaan z’n vormen te krijgen. Zoals wij altijd alles met ons gehele gezin doen, klussen we natuurlijk ook met het hele gezin. De zware klussen laten we natuurlijk over aan de mannen, maar hier kan ik mijn steentje dan weer bijdrage door lekkere hapjes te maken, want als er zwaar gewerkt word, moeten de calorieën weer aangevuld worden, en dat kan moeders goed.
Natuurlijk willen mijn ouders ook even kijken naar het huisje van hun eerste kleinzoon en bonuskleindochter, het is 5 minuten rijden met de auto, maar ik krijg ze niet in mijn ééntje in de auto, dus besluit ik om mijn Pa te duwen met de rolstoel en Ma komt erachteraan op de scootmobiel. Nou m’n stappen had ik die dag voor de hele week al gemaakt. Een uur heen en weer een uur terug gelopen, maar twee blije gezichten zijn mij alles waard.
Verder hebben Samina en ik vooral de taak om op Nala te passen, gelukkig hebben we al veel zonnige dagen gehad, want ze is gek op ons terras aan de waterkant. Ze kan hier uren rondkijken en snuffelen aan alles wat er voorbij fladdert.
Als mijn man Huus zijn klauwen in een project zet, is hij niet meer te stoppen, dus de afgelopen maand heb ik hem dan ook maar weinig gezien. Ook de zondagen was hij alweer vroeg op om naar “z’n” klus project te gaan, niks en niemand kan hem dan tegen houden. Met veel moeite kreeg ik hem dan ook mee naar een etentje die ik al weken geleden met mijn nichten en hun mannen had afgesproken. Even ontspannen bij Cannibale Royale, gelachen en veel gesproken over onze oudjes. Dan merk je opeens dat wij nu eigenlijk de generatie van hun zijn geworden, weer terug komend op de cliche, wat gaat de tijd hard.
Samina had deze maand eindelijk eens tijd om naar haar vriendje en zijn familie af te reizen. Voor haar sport reist ze natuurlijk al zoveel, dat zelf plannen maken om ergens heen te gaan erg lastig zijn. Ze word daar opgehaald met een prachtige bos bloemen, prille liefde zo mooi en puur.
We eindigen deze maand met een leuke verassing voor Huus, mijn nieuwe auto was nu sneller als zijn auto, dat kan natuurlijk niet… dus hebben we zijn auto omgeruild voor ook een mooie zwarte SNELLERE versie dan die van mij. Mannen blijven toch kinderen. Gelukkig hou ik zelf ook van auto’s …
