Mensen van de dag en een wijze les …

Het is vast niemand ontgaan dat er een hele generatie aan het wegvallen is. Of het nu door de leeftijd komt of iets anders, ik weet het niet. Niet alleen de helden en tv-sterren uit mijn jeugd, maar ook mensen in mijn privéleven. Ik heb mijn neven en nichten nog nooit zo vaak gezien als de laatste tijd. Keer op keer zit ik samen met mijn broer weer in een zaal, waar een neef of nicht afscheid neemt van zijn of haar geliefde vader of moeder. Onder een groot scherm met foto's die zó uit onze oude fotoboeken hadden kunnen komen. Het komt steeds dichterbij. Mijn broer Nal en ik kijken elkaar dan weer aan, met in gedachten: de volgende zijn wij.

Gek genoeg houdt onze taaie pa het nog steeds vol. Al meer dan 25 jaar vecht hij tegen Parkinson – een ziekte waar niets tegen te beginnen is. Een ziekte die ervoor zorgt dat je uiteindelijk helemaal niets meer kunt. Je lichaam laat je in de steek. Je weet alles nog, je denkt steeds dat je het zelf kunt, maar helaas… de signalen vanuit je hersenen worden niet meer doorgegeven. Je wordt volledig afhankelijk van anderen. Nu ook mijn moeder hard achteruitgaat, wordt het voor ons een steeds grotere uitdaging om alles rond te krijgen.

En dat brengt me bij de les die ik met deze blog wil meegeven:

“Work hard, play hard.”

Mensen die mij al wat langer kennen, weten dat ik van jongs af aan keihard heb gewerkt aan mijn carrière. Ik kom uit een ontzettend liefdevol gezin. Mijn ouders waren er altijd voor ons. Mijn jeugd bestond uit iedere avond gezelligheid met het gezin, en ieder weekend met de hele familie. Eén en al liefde.

Mijn ouders waren nog heel jong toen ze ons kregen. Allebei niet hoog opgeleid en hun hele leven hard moeten werken om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat gaf mij van jongs af aan een enorme drang naar een “betere” toekomst. En dan bedoel ik vooral financieel, want verder kwam ik niets tekort.

Ik ben dan ook zo dankbaar dat ik het op tijd voor elkaar had. Toen mijn ouders op veel te jonge leeftijd (62 en 65) door ziekte eigenlijk uit elkaar gehaald zouden worden – omdat mijn vader niet meer zelfstandig kon of mocht wonen – konden wij ze de ruimte bieden om samen bij ons in te trekken. Ze hadden een volledig eigen plekje, maar wel in ons huis.

Mijn succes zorgt ervoor dat mijn dierbaren, ondanks hun slopende ziekte, toch omringd blijven door liefde.

Ik weet nog goed hoe het vroeger was. Ik was jong, maar enorm ambitieus. Hoe vaak vrienden niet tegen me zeiden: “Werk je nou nog steeds? Is het nou nooit klaar? Je kunt nu toch wel even uitrusten en genieten?” Nee dus. Ik had een doel voor ogen en niets weerhield me ervan. En wat ben ik blij dat ik heb doorgezet.

Niet alleen voor mijn eigen gezin, maar ook voor de vele klanten die wij dagelijks blij mogen maken met haarstukken – in periodes waarin hun eigen haar hen even in de steek laat. Of soms nog erger: vrouwen die voor altijd afhankelijk zijn van haaraanvullingen.

Ik begon ooit met alleen maatwerk haarstukken, wat betekende dat iedere klant drie maanden moest wachten voordat het haarwerk klaar was. Maar ik herinvesteerde alles in mijn zaak. Nu heb ik honderden haarstukken en pruiken op voorraad, zodat klanten niet meer maanden hoeven te wachten, maar vaak direct met een passende oplossing de deur uit kunnen lopen.

Alvast een TEASER van wat er gaat komen…

Samen met mijn kinderen zijn we nu bezig met een geheel nieuwe lijn. We hebben opnieuw flink geïnvesteerd – dit keer in een online “budget” collectie. Zo wordt mooi haar in tijden van nood toegankelijk voor nóg meer mensen.

De les die ik met deze blog aan alle jonge, ambitieuze mensen wil meegeven: ga ervoor. Neem mij als voorbeeld. Een jong Zaans meisje, zonder voorbeeld, zonder begeleiding, maar met grote plannen.

Het is ook mij gelukt. Niet alleen help ik jaarlijks honderden vrouwen sneller aan haarstukken, maar ik maak ook écht het verschil in het leven van de twee mensen die er altijd voor mij zijn geweest.

Eeuwig dankbaar dat ik echt iets kan betekenen.